Enable JavaScript to visit this website.

Er is altijd een mogelijkheid

gerald van grunsven in stdskanaal by theo bensen
8 minutes
Er is altijd een mogelijkheid
Tafeltennisser Gerald van Grunsven (55) traint al ruim vier jaar lang vijf dagen per week in sportcentrum Papendal. Zijn doel: meedoen aan de Paralympische Spelen in Tokyo van 2020. Of dat haalbaar is, durft hij niet te zeggen. “Ik ben er eerlijk over dat het steeds zwaarder wordt.” Gerald wil vooral naar het hier en nu kijken. Onlangs deed hij mee aan de Dutch Open Para Tafeltennis in Stadskanaal.

Een dag voor het wereldtoernooi zit topsporter Gerald van Grunsven al vroeg in de auto richting het noorden. Hij vertelt dat hij er zin in heeft, zoals in elk toernooi.

gerald van grunsven in stdskanaal by theo bensen
Foto by The Picture Art of Table Tennis
‘Te veel in de toekomst kijken, zorgt voor verkeerde afleiding’

Natuurlijk hoopt hij dit weekeinde goed te spelen. De Dutch Open Para Tafeltennis is een Factor 20-toernooi. Dat betekent dat er punten kunnen worden gehaald voor de wereldranglijst. Gerald is daar niet te veel mee bezig. Hij bekijkt alles op het moment zelf.

“Te veel in de toekomst kijken, zorgt voor verkeerde afleiding.” Het gaat hem echt om het nu en dus vertelt hij dat hij op weg is naar sportcentrum Pagedal in Stadskanaal. Morgen ziet hij weer verder. Wanneer hij op de eerste dag van het wereldtoernooitafeltennis in actie komt, weet hij nog niet. In de avond volgt een appje: “Ik speel om 13.40 uur, tafel 13 of 14. Mijn vrouw Ilonka is er ook, samen met een vriendin.”

Gezonde spanning

Doordat zijn eerste poulewedstrijd pas in de middag is, begint de volgende dag voor Gerald rustig. Toch is hij in de loop van de ochtend al te vinden in het sportcentrum. Gestoken in het oranjeblauwe sporttenue van het Nederlandse Tafeltennisteam zit hij aan tafel met een aantal spelers uit Nederland en België.

Gerald voelt gezonde spanning. Logisch, want wanneer hij het op dit toernooi goed doet, betekent dat extra punten die hem hoger in het klassement helpen.

De droom die hij al sinds 2014 nastreeft, is meedoen aan de Paralympische Spelen in Tokyo. Die vinden van 25 augustus tot en met 6 september 2020 plaats, nog maar tien maanden van nu. Gerald is realistisch. “Ik heb mijn sportdoelen dit jaar niet gehaald. Ik sta nu op plaats 32 in het klassement. Ik had al op plaats twaalf of vijftien moeten staan. Liever nog in de top tien, want dan was ik zeker geweest van een ticket Tokyo. Maar ja, dat is me niet gelukt.”

Opgeven zit niet in zijn genen

Gerald klinkt nuchter. “Het is zoals het is.” Wanneer hij het tijdens deze Dutch Open Para Tafeltennis goed doet, is hij nog steeds te ver verwijderd van een deelname aan de Paralympics. Maar Gerald zou montere Gerald niet zijn als hij niet nóg ergens een mogelijkheid ziet. En dat is een kwalificatietoernooi in mei 2020 in Nederland. Opgeven zit niet in zijn genen. Hij is een knokker.

Focussen op trainen

“Ik probeerde eerst zoveel mogelijk grote toernooien te spelen. Ik wilde daarmee snel genoeg punten scoren voor een hogere positie op de wereldranglijst. Ik ben er alleen achter gekomen dat die tactiek niet goed werkt. Het is beter om mij meer te focussen op het trainen en het spelen van verschillende toernooien waarbij ik sterke tegenstanders heb. Als ik dan win, krijg ik meer punten. Op die manier kan ik mijn energie beter verdelen en nieuwe technieken aanleren.” Die nieuwe technieken zijn nodig vanwege de artrose in zijn elleboog. Hij heeft daarnaast officieel toestemming gekregen voor het niet met open hand serveren van de bal. Iets wat moet bij tafeltennis, maar Gerald kan zijn linkerhand niet volledig meer openen. Hij heeft daarvoor een prachtige serveertechniek ontwikkeld: eentje waarbij het lijkt alsof het witte balletje uit zijn hand omhoog wordt geschoten.

Zijn opgespaarde energie wil hij straks op het Olympisch kwalificatietoernooi in mei 2020 volop inzetten. “De top twaalf van de wereld in mijn rolstoelklasse is dan verzekerd van deelname aan de Paralympics. Die doen dan niet mee”, legt Gerald uit. “Dat vergroot mijn kansen.”

Meer wil hij er niet over zeggen, want nu is nu. “Kom Sem, laten we gaan inspelen”, zegt hij tegen zijn 22-jarige teamgenoot aan de andere kant van de tafel. “Dan kunnen we daarna nog even eten.” Over een kleine twee uur moeten ze aan de slag.

Gewrichten warmdraaien

In een hal vol tafeltennistafels zijn de internationale deelnemers aan het wereldtoernooi in Stadskanaal zich warm aan het draaien. Duitsland, Denemarken, Frankrijk, Italië, België, Japan, China, er zijn in totaal 200 deelnemers uit dertig landen vertegenwoordigd. De ene deelnemer is nog fanatieker dan de andere.

Tijdens het drie kwartier inspelen, is te merken aan Gerald dat hij ietwat gefrustreerd raakt. Hij vertelt dat het inspelen goed is geweest voor zijn gewrichten, omdat die nu zijn warmgedraaid. Over zijn spel is hij inderdaad minder tevreden.

’’Ik houd mijn batje te laag. Dat komt doordat ik jarenlang staand heb getafeltennist. Dan houd je je batje lager bij de tafel en nu moet ik mijn batje dus juist omhoog doen. Het zit er alleen zo ingebakken. Sinds 2013 tafeltennis ik vanuit een rolstoel, maar toch maak ik nog steeds deze fout.”

gerald van grunsven in Stadskanaal
Gerald van Grunsven

Emoties niet tonen

Gerald weet dat hij dadelijk bij de eerste wedstrijd tegen zijn Franse tegenspeler zijn emoties niet moet tonen. ’’Want daar gaat de tegenstander gebruik van maken.”

Tijdens de lunch zie je bij alle deelnemers die straks de eerste poulewedstrijd gaan spelen, de spanning op de gezichten toenemen. Gerald zit er ogenschijnlijk onaangedaan bij. Hij eet zijn yoghurt en boterhammetje en praat er lustig op los.

Vijfentwintig minuten voor aanvang van zijn wedstrijd levert hij zijn batje in bij een speciale commissie. Die controleert of zijn speelmateriaal aan alle eisen voldoet. De ballen worden uitgekozen en dan is het weer wachten.

Inmiddels is Ilonka, de vrouw van Gerald, samen met een vriendin gearriveerd. Gerald verblijft in de appartementen op het sportcomplex, zijn vrouw en haar vriendin overnachten met z’n tweeën in het centrum van Stadskanaal. In de ochtend hebben ze in de omgeving rondgefietst, maar deze wedstrijd willen ze niet missen. “Ik ben niet bij alle wedstrijden, maar ik ga wel regelmatig mee.”

Internationale toernooien

Gerald vertelt dat zijn vrouw geregeld meegaat naar de toernooien en rolstoelcompetities in het buitenland. In 2019 reisde hij naar Italië, Slovenië, Polen, Thailand, Egypte, Japan en Zweden. “Nu zijn we hier in Stadskanaal en dan heb ik nog twee keer een toernooi in Duitsland. Daarna speel ik er nog een in Costa Rica, dan gaat Ilonka weer mee en plakken we er meteen een vakantie aan vast.” Natuurlijk zijn er veel mensen die aan hem vragen wat hij gaat doen als hij Tokyo niet haalt. “Ik ben daar zelf niet mee bezig. Ik ga er nog steeds vanuit dat ik het kan halen, ook al wordt het zwaarder.” Of hij anders de Paralympische Spelen van 2024 probeert te halen? “Ik kijk echt niet verder dan het nu.”

Tijd voor zichzelf

En het nu vertelt dat hij even de tijd voor zichzelf moet nemen: zijn eerste wedstrijd gaat met een klein half uur beginnen. “Dat doe ik altijd. Ik luister een muziekje of ben gewoon op mezelf. Straks als ik geen wedstrijden meer heb, ga ik terug naar mijn huisje, om uit te rusten.”

Niet veel later zit hij in zichzelf gekeerd naast de tafeltennisbaan. In zijn hoofd ziet hij mogelijk nog één keer de YouTube-filmpjes die hij heeft bekeken van zijn tegenstander. De pijnstillers die hij heeft genomen om de pijn van de artrose te onderdrukken, doen hopelijk ook hun werk.

Bij zijn schare fans heeft zich inmiddels een van zijn fysiotherapeuten gevoegd. Als Gerald op verlies staat, kan ze het niet nalaten hem met een korte schreeuw aan te moedigen. Zijn vrouw bericht ondertussen via de familie-app hun zoons. “Die zoons van mij zijn hetzelfde als Gerald”, zegt ze met een lach. Ze liet hen net weten dat hun vader achterstond. Hun reactie: “Dat is dan maar zo. Tot vanmiddag.”

‘Mijn spel is echt beter geworden’

Na afloop praat Gerald uitgebreid met zijn coach. Wat misging wordt besproken, maar natuurlijk ook wat goed is gegaan. “Mijn spel is echt beter geworden”, zegt Gerald. “Het probleem is alleen dat anderen ook niet stilstaan. En je tegenstander speelt altijd op je zwakke punt. Heel soms loop ik vast. Ik vraag in korte tijd heel veel van mezelf. Op mijn elleboog na, ben ik fysiek en mentaal heel sterk. Ik moet positief blijven. Dat wat geweest is, moet ik weer achter me laten en ik moet verder naar tactische oplossingen zoeken.”

Dat die houding hem verder helpt, blijkt tijdens het vervolg van de Dutch Open Para. Samen met Sem Roelofs behaalt hij twee dagen later tijdens het teamtoernooi een bronzen medaille. En dan is het tijd voor rust voordat zijn trainingen weer beginnen voor de eerstvolgende competitie in Duitsland. “We gaan zien hoe ver ik ga komen.” Voor nu is het voor Gerald mooi geweest.

Interview met Gerald van Grunsven tijdens het Dutch Open Para Table Tennis in Stadskanaal